Interview met Wim Ligvoet

Interview met Wim Ligtvoet, oud eerste elftalspeler.

 

Stel je eens voor.                                                                                                                          ligvoet

Leeftijd: 53 jaar

Burgerlijke staat. Gehuwd met Marjolein

Kinderen: Danielle en Steven

 

Maatschappelijke carrière

Centrale verwarmingsmonteur

Diverse functies bij de Militaire Inlichtingen Dienst (MID)

Hoofd Beveiliging van twee gevangenissen in Alphen a/d Rijn (PI De Geniepoort) en Haarlem (De koepel)

Hoofd Facilitaire Dienst van bovengenoemde gevangenissen

Heden:

Hoofd Veiligheid (lid van het managementteam) in Penitentiaire Inrichting Alphen a/d Rijn.

 

Wanneer ben je gaan voetballen bij Roodenburg?

Dat weet ik nog heel goed, ik was zeven jaar. Mijn oom Han Lancel had mij opgegeven om bij Roodenburg te mogen voetballen. Ja, mogen voetballen! Dit klinkt misschien gek maar ik moest met mijn vader voor een commissie verschijnen (ballotage?) Het was geen zwaar gesprek want mijn ome Han had het al geregeld ha, ha. Hij wist natuurlijk dat zijn kleine neefje een aardig balletje kon trappen. Vanuit zijn flat keek hij op het veldje waar ik voetbalde met mijn neven Wim en Arno Lancel en Hennie Koet. Elke donderdag kreeg ik een spelerskaart van Roodenburg in de bus waarop ik kon zien tegen wie ik moest voetballen. Elke week keek ik daar naar uit.

 

In welk team ben je begonnen?

Ik ben in de AApupillen begonnen. Tegenwoordig is dat de E-junioren.

 

 

Voor welke teams ben je uitgekomen? ligvoet2

Ik heb bij Roodenburg alle selectieteams doorlopen van de AApupillen (tegenwoordig de E-jeugd) tot en met eerste elftal. Jaren heb ik gespeeld in het districtsteam West II en het Leidse Elftal onder leiding van (Piet Kantebeen van UVS). Vanuit mijn werk heb ik destijds gespeeld in het Nederlands Burger Defensie team. Onze trainer was Jan Zwartkruis die ook het Nederlandse Elftal heeft getraind. De ouderen onder ons kennen hem nog wel.

 

 

Wie waren in de loop van de tijd jouw leiders, trainers en met wie heb je gespeeld?

Leiders: Aad van Dijk, Herman Bekkering , Kees Van der Voort, Jan Lovink, Nico Vogelenzang, Jan van Wezel

Trainer(s) Aad van Dijk, Herman Bekkering, Frans van der Zeeuw, Pieter Versteeg, Laurens Mouter

Spelers Teveel om op te noemen.

 

 

Aan welke persoon ( leider/ trainer) , heb je de beste herinneringen?

Aan Nico Vogelenzang heb ik de beste herinnering. Hij was leider van de A jeugd. Hij organiseerde diverse avondjes in de kantine maar ook in het bekende “praathuis”. Aan hapjes en drankjes geen gebrek. Gezelligheid stond centraal. De ingrediënten voor teambuilding. Bij Nico moest je geen “spats” maken want dan werd je met zijn ontzettende grote handen in je nek gepakt en dan wist je gelijk hoe laat het was. Nico was een Roodenburger in hart en nieren. Wat deze man voor de club heeft betekend is ongekend. Jammer dat hij ons is ontvallen.

Aan twee trainers bewaar ik goede herinneringen. In de A jeugd vond ik Frans van der Zeeuw een prima trainer. Hij was een trainer die het belangrijk vond dat de spelers zich goed ontwikkelden. We trainden diverse spelvormen. Deze oefenvormen werden vaak herhaald. In de wedstrijden zag je de geoefende spelvormen (patronen) vrij regelmatig terug.

Verder besteedde Frans veel aandacht aan partijtjes. Frans was een vakman met een goede kijk op het spelletje.

Naast Frans heb ik ook goede herinnering aan “Hagenees” Pieter Versteeg. Hij was trainer van het eerste elftal en hij bood mij op mijn 16 jarige leeftijd (seizoen 1973/1974) de kans om in het eerste te spelen. Ik vergeet mijn eerste wedstrijd nooit. Het was een vriendschappelijke avondwedstrijd bij Quick Boys. Ik kreeg shirt met nummer 2 van hem uitgereikt en zei tegen hem “deze trek ik nooit meer uit”. Hij lachte toen ik dat zei. Maar het feit was dat ik na die wedstrijd vele jaren met nummer 2 gespeeld heb. Hij gaf mij ondanks mijn zeer jonge leeftijd veel vertrouwen, ook als het weleens minder liep. Verder hebben we veel lol met hem beleefd.

 

Ben je vaak kampioen geworden en heb je degradaties mee gemaakt?ligvoet1

In de jeugd zijn we vaak Kampioen geweest. Hoe vaak weet ik eigenlijk niet meer. Wat me bij is gebleven dat UVS, LFC en Lugdunum alle maal sterke teams hadden die elk jaar om het kampioenshap streden.

Met het eerste elftal heb ik een degradatie meegemaakt naar de tweede klasse. Met vier bussen supporters waren we afgereisd naar DBGC in Oude Tonge. In de laatste minuut komt de bal voor de goal van DBGC. Aad de Groot en ik gaan de lucht in om de bal in te koppen maar de bal gaat via de lat over het doel. Als we hadden gescoord waren we niet gedegradeerd, het liep jammer genoeg anders af. De degradatie naar de tweede klasse was een feit.

Kampioen zijn we geworden in het seizoen 1980-1981 in Noordwijk in een beslissingswedstrijd tegen FC Lisse. De week er voor verloren we met 6-1 in Lisse terwijl we daar met 1-0 voor kwamen en maar 1 punt nodig hadden om kampioen te worden. De hele week werd hard en scherp getraind onder leiding van trainer Laurens Mouter. Ik kreeg van Laurens de opdracht om Lissenaar Harry van der Zwet uit te schakelen. Harry was met Doris van der Voort een van de gevaarlijkste spelers van Lisse. Ik werd als rechtshalf neergezet (speelde normaal altijd rechtsback) en had ook de opdracht om over van der Zwet heen te gaan als dat kon.

Na 15 minuten ga ik diep en wordt ik aangespeeld door John van de Wetering. Vlak bij de achterlijn speel ik de bal op Ronald Jansen die de bal hard in schiet, 1-0. De tweede helft was maar net vijf minuten oud, ik zie dat Hans Tissuer de bal op het middenveld krijgt. Hans ziet mij diep gaan en speelt mij goed aan. Ik sprint de laatste man van Lisse, Doris van der Voort, voorbij en haal vol uit (zie foto). De bal verdween in de linkerbovenhoek, 2-0. Wat voor een gevoel er toen door mij heen ging vergeet ik nooit meer. Al mijn medespelers doken op me en alle supporters van Roodenburg waren door het dolle heen. Volgens de krant waren er zo’n 5000 (betalende) bezoekers. Toen we bij de club terugkwamen hebben we tot in de kleine uurtjes feest gevierd. We waren weer terug in de 1ste klasse!

 

 

Welke bijzondere gebeurtenissen van je Roodenburg tijd zijn je bijgebleven?

In de jeugd gingen we vaak op een voetbalkamp dat werd georganiseerd via de Eurosportring. Ik heb fijne herinneringen aan Luxemburg en Duitsland. In Luxemburg verbleven we in tenten aan de rivier de Oer en in Duitsland verbleven we bij gastgezinnen. De jeugdcommissie en de betrokken ouders van die tijd verdienen alle eer. Alles werd in het werk gesteld om van die kampen een succes te maken en dat werd het ook. De Roodenburgers waren één familie. Er was altijd genoeg vervoer bij de wedstrijden want geen enkele ouder wilde immers de wedstrijdjes missen. Wat ik ook bijzonder vond waren de uitwedstrijden van het eerste toen we nog met bussen van sportpark Noord vertrokken (we waren immers maar een amateurcluppie…). De jeugd stond al te wachten bij de bus en als het even kon droegen ze je tas, want dan was een plekkie in de bus verzekerd. Ik heb maanden geleden nog gesproken met Patrick Heijmans over die tijd. Hij was zo’n jochie die er alles voor deed om mee te gaan met de bus. Mooi toch?

Verder vond ik het bijzonder dat ik met drie neven (Arno en Wim Lancel en Hennie Koet) een aantal wedstrijden met elkaar in het eerste heb kunnen spelen. Ik denk niet dat er veel zijn die dit ook hebben meegemaakt.

Als afsluiting kan ik met plezier terugkijken op het feit dat ik nog jaren heb afgebouwd in het vierde. Dit was prachtig om weer met veel oud (eerste) of selectiespelers te spelen zoals Maarten van Kooperen, Aad de Groot, Richard Klein, Jan Kromwijk. Bert Verplancke, Robbie Ouwersloot, John de Wetering, John van der Steen. Ik zal hier ongetwijfeld nog een paar namen vergeten zijn maar het zij mij vergeven.

 

Welke rol heeft Roodenburg gehad bij jouw maatschappelijke carrière?

Oud voorzitter Jan Werter heeft mijn maatschappelijke carrière op een zeer positieve manier beïnvloed. Jan vroeg mij na een training of ik interesse had in een administratieve baan bij de Militaire Inlichtingen Dienst van het Ministerie van Defensie. Jan was daar Hoofd Informatievoorziening. Ik was pas vier jaar als centrale verwarmingsmonteur aan het werk en had net alle diploma’s behaald. Ik wist niet of ik er goed aan zou doen om van baan te veranderen. Thuisgekomen zei mij vader “altijd doen Wim”. Ik heb er tot op heden nooit spijt van gehad dat ik bij het Ministerie van Defensie ben gaan werken. Ik ben Jan Werter nog steeds dankbaar dat hij mij een mogelijkheid heeft geboden op een baan bij Defensie.

 

Na je Roodenburg tijd ben je verkast naar andere Leidse clubs. Wat kan je hierover vertellen?

Ik ben in 1983 naar Lugdunum gegaan. Omdat bij Roodenburg drie keer in de week werd getraind. Op dinsdagavond, donderdagavond en zaterdagochtend. Op zondag was de wedstrijd. Op een gegeven moment kreeg ik verkering en had niet altijd zin om op zaterdag te trainen. Daar waar anderen “smoesjes” verzonnen of bijvoorbeeld aangaven te gaan vissen zei ik dat ik niet kwam omdat ik andere dingen wilde gaan doen. Ik vond bovendien dat twee keer trainen in de week voldoende was en een derde keer een vrije keuze zou moeten zijn. We speelden 1ste klasse maar waren geen betaald voetballers toch? Er viel, denk ik, niet over te praten dus zocht ik mijn heil bij Lugdunum, daar heb ik nooit spijt van gehad. Ik werd daar door voorzittter Phil Verstraten met open armen ontvangen. Lugdunum trainde twee maal per week en dat vond ik prima. De eerste wedstrijd uit bij Roodenburg was eigenlijk wel bijzonder. Ik scoorde na een kwartier de 0-1 achter doelman Sjaak Nievaart, die moet gedacht hebben “shit”. Ik heb het altijd zonde gevonden dat ik noodgedwongen bij Roodenburg moest vertrekken omdat ik het niet eens was met, het in mijn optiek, verkeerde ”beleid”.

Toen mijn zoon wilde voetballen ging hij naar Docos. Al zijn vriendjes van de basisschool voetbalden daar dus hij wilde ook bij Docos voetballen. Prettige bijkomstigheid was dat Docos op vijf minuten van ons huis ligt. Ik ben daar jaren met veel plezier leider, trainer en scheidsrechter geweest. Ik ben nu zo’n twee jaar gestopt omdat ik last van mijn knie kreeg. Ik heb Docos ervaren als een prima vereniging waar ik mij heb thuis gevoeld. Er wordt veel voor de jeugd gedaan en dat vind ik belangrijk.

 

 

Ben je Roodenburg altijd blijven volgen?

Ja ik volg Roodenburg nog elke week. Ik ben altijd benieuwd wat het eerste heeft gedaan.

 

Wanneer de reünie er in mei is, wie zou je dan weer eens de hand willen schudden?

Ik wil iedereen de hand schudden die ik als voetballer, trainer, leider of supporter heb meegemaakt. Fijne herinneringen met elkaar ophalen onder het genot van een lekker hapje en drankje. Ik kijk er naar uit, althans als ik een uitnodiging krijg, ha ha.


Gold Picasa Gallery

© LV Roodenburg 2014. Alle rechten voorbehouden.